De verhalentak in het stadspark van Maastricht

Het stadspark van Maastricht is een van de oudste stadsparken in Nederland. In 1860 is dit bomenpark aangelegd om de inwoners van Maastricht te laten genieten van natuur die er eerst bijna niet was. Het park is een bomenmuseum met veel oude en bijzondere bomen. Een van die heel bijzondere bomen is de ginkgo in het Aldenhofpark bij de berenkuil.

De ginkgo is een bijzondere oude boomsoort. Een dinosaurus, maar dan onder de bomen. De ginkgo is een naaldboom en de prehistorische voorloper van de dennenboom. De boom is bijna 150 jaar oud. In juli 2015 brak er een grote tak van de boom af omdat de boom aan de binnenkant rot was. Boomkunstenaar Roel van Wijlick heeft er een prachtige verhalenbank van gemaakt.

De tak laat nu het verhaal zien van ‘de dankbare boom’, een oud Japans verhaal. Maar bijna niemand kent dit verhaal. Op deze pagina vertellen we het u graag.

De dankbare boom

Een klein meisje woonde met haar moeder in een vissersdorpje. Ze hadden het zwaar. Er was niet veel te verdienen in het dorp dus ging het meisje werken in het paleis van de keizer. Om bij dat paleis te komen, moest ze een uur door het bos lopen. Bij mooi weer was dat niet vervelend, maar in de winter, als het vroeg donker was of als het regende dan was dat geen pretje.

Daarom was ze altijd blij als ze in het midden van het bos de oude ginkgo tegenkwam om te schuilen of om even uit te rusten. Alsof het haar beste vriend was, vertelde het meisje alles wat ze meemaakte of waar ze mee zat tegen de boom. Elke dag weer. En als de blaadjes van de boom ritselden was het net of hij antwoord gaf. Zo ging dat dag in, dag uit, maand in, maand uit en jaar in en jaar uit.

Een houten schip voor de keizer

Het meisje groeide op tot een jonge vrouw. Haar 'vriendschap' met de boom veranderde niet. Tijdens een van de bezoeken aan de boom begon die tegen haar te praten: hij vertelde dat de keizer hem wilde omhakken om van hem een groot houten schip te maken. De boom zag dat als een eer, maar vond het bijzonder jammer voor hun vriendschap. Want het meisje zou dan niet meer tegen hem aan kunnen komen zitten en haar verhalen vertellen.

Hij had echter ook nagedacht over een oplossing: "Luister", zei hij tegen het meisje. "Als het schip klaar is zal ik ervoor zorgen dat niemand het schip in de zee krijgt. Pas als jij komt en jouw hand tegen me aanlegt en zegt dat jij het bent, dan lukt het pas."

Het meisje dacht dat ze had gedroomd. Maar toen ze 3 dagen later het bos inliep, zag ze haar grote vriend al in stukken gezaagd op de grond liggen. Houtzagers, botenbouwers, wel 400 man waren aan het werk om van het hout van de boom een schip te bouwen. 3 maanden later waren ze klaar. Een prachtig schip lag op het strand klaar om de zee te trotseren.

De keizer zou zelf komen met een paar sterkte mannen om het schip het water in te laten. Dat betekende een groot feest op het strand. Na de prachtige woorden van de keizer kwamen de sterke mannen. Maar hoe hard ze ook duwden; de boot kregen ze niet van de plek. Steeds meer sterke mannen werden erbij gehaald, maar hoe hard ze ook duwden, het lukte niemand om het schip in het water te krijgen.

De beloning

De keizer beloofde een grote beloning voor diegene die het schip in het water kreeg. Stoere mannen, tovenaars; iedereen probeerde het, maar het lukte niemand. Toen stapte het meisje naar voren. Ze vroeg of ze het ook mocht proberen. Het hele strand schaterde van het lachen. "Natuurlijk", knikte de keizer,"Maar ik vraag me af of je wel sterk genoeg bent."

Het meisje liep naar het schip, legde haar hand op de romp en zei: "Ik ben het. Het meisje uit het bos." Langzaam en tot ieders verbazing begon het schip te rollen en gleed de zee in. Het meisje legde alles uit aan de keizer. Die beloonde haar rijkelijk zodat ze nooit meer hoefde te gaan werken en toch voor haar oude moeder kon zorgen.

Zo zie je maar: vriendschap is sterker dan 100 sterke mannen.

Beoordeel deze pagina